داربی تهران مثل خود این شهر رو به نابودیست...

آن روزها دیگر برنمیگردند .نبرد موج مردمی شاهین مقابل تاج که از اسمش میشد فهمید کدام طرفیست. مسابقه ی ۲۲ ستاره ی سرشناس ملی پوش که گاهی جمعیت گوشه و کنار امجدیه را به ماراکانا میرساند . و جدال عاشقانه ی بازیکنان عاشق که تا پای جان میدویدند تا لبخند به لب هوادار بنشیند. داربی بزرگ تهران در ورزشگاهی پر از عطر امید و آرزو... حالا اما از ورزشگاه آزادی بوی تعفن و شکست می آید. ورزشگاهی که ۲ سال پیش در چنین روزی به دست اعراب فتح شد. حالا مدتهاست شعار "نه قرمز نه آبی" از گوشه گوشه ی این سرزمین به گوش میرسد. سکوهای آزادی دارند از بی لباسی یخ میزنند . از پرسگولیس و استقلال فقط ۲ رنگ باقی مانده. رنگهایی که دیگر به درد این فوتبال پژمرده نمیخورند...  

قرمز یا آبی ؟ سوالی که این روزها خیلی ها در جوابش میگویند "هیچکدام". و در سایر موارد دلیل جوابش صرفا علاقه به یک رنگ است نه یک مانیفست فکری یا اجتماعی و یا حتی سیاسی. این روزها بعد از داربی نه صندلی شکسته میشود نه شیشه ی اتوبوس. خودمان را گول نزنیم این اتفاقات ربطی به فرهنگ سازی ندارد بلکه به سرد شدن مردم برمیگردد. داربی کاملا خالی از ستاره شده . ستاره ترجیح میدهند به تیمهایی بروند  که تعداد هوادارانش ۲ رقمیست اما دستمزدش ۱۰ رقمی ! داربی دیگر یاغی هم ندارد. نه خبری از محرمی هست نه هاشمی نسب و برومند و نیکبخت. داربی این روزها جنگ بچه های بی ام و سوار است که در تمام طول بازی مواظب مدل مویشان هستند...  

 حالا در آستانه ی داربی ۷۰ هستیم اولین داربی دهه ی ۹۰. در حالی که سرمربیان ۲ این فصل کارهای بزرگی ترتیب داده اند. علی دایی با پرسپولیس یک سوم بازیهایش را باخته و ظرفیت هواداران سرخ را آنقدر بالا برده که دیگر اگر از تیم دسته سومی ۴ گل هم بخورند اعتراضی ندارند !  او البته چند مدل فیلم اکشن با شیث رضایی  فدراسیون فوتبال و کمیته ی انضباطی و خبرنگارها و لیدرها برای تماشاگران نمایش داده که خستگی باخت ها از تنشان بیرون برود !  از سوی دیگر مظلومی هم با تمیش کاری کرده که اگر هوادارن آبی یک بازی زیبا از تیمشان ببینند ابتدا باید از بیدار بودنشان مطمئن شوند و سپس خوشحال !  اما استقلال نتایج به مراتب بهتری از پرسپولیس گرفته و بنا بر سنت داربی شانس کمتری برای برد دارد ! به نظر میرسد هر نتیجه ای اتفاق بیفتد یکی از ۲ مربی چمدانش را خواهد بست..

 جنگ بر سر آرمانها. چه چیز غیر از این میتواند مردم یک منطقه را به جان هم بیندازد ؟ جنگ کاتولیک و پروتستان های گلاسکو . نبرد جدایی طلبان کاتالونیا با مادریدی های حاکم و جدال همیشگی قرمز و آبی میلان بر سر فلسفه ی تشکیل باشگاه اینتر از میلان و مبارزه با فاشیسم و... از همین نوع جنگ است. اتفاقی که شاید پیش از انقلاب و در قالب ۲ تیم شاهین و تاج در ایران هم رخ میداد. اما حالا طرفداران ۲ تیم حتی مطمئن نیستند نتیجه ی این مسابقه در مستطیل سبز رقم بخورد. هوادارانی که مدتهاست ندیده اند یکی از این ۲ تیم  تنها ۲ گل از تیم دیگر پیش بیفتد چه برسد به رسیدن به نتایج غیر متعارف داربی های تمام دنیا . تماشاگرانی که برای دیدن داربی شب ها در چادر میخوابند و نه به ایستگاه متروی ورزشگاه امارات لندن دسترسی دارند نه رستوران های ۵ ستاره ی برنابئو و هر چند این همه سختی تحمل میکنند اما ته دلشان دیگر باری داربی بیخواب نمیشوند و استرس برایشان معنی ندارد.  داربی حالا انقدر بی نمک شده که حتی نمیشود با سبزی پلوی روزهای عید صرفش کرد !  با این همه به خاطر نگاه نگران کودکانی که هنوز به ماهیت این داربی امیدوارند امیدواریم یک بازی خوب ببینیم...